گل های یاد
چشمهای تو گلهای یادند
در زمستان خاموش بیداد
وه چه تاریک و افسانه زادند
خون نیلوفران بهارند
با رگ شاخساران بی برگ
چشمه سارند و آیینه
وارند
آن شکوه گریزان اندوه
ای دو چشم هراسان شمایید
در زمستان خاموش بیداد
یاد را برترین پادشایید
+ نوشته شده در شنبه ۱۳۹۱/۰۱/۰۵ ساعت 15:18 توسط محمد مرفه
|
گاهی گمــان نمـی کنـی و مـی شـود