یلداست آن شبی که نباشی
شاعر : نغمه مستشار نظامی
یلداست آن شبی که رخ ماه
با خون بازوان بریده
رنگ گل انار بگیرد!
یلداست آن شبی که چهل روز
بی روی ماه
شب شده باشد!
یلداست آن شبی که سر دختر
بر روی گیسوان پدر باشد
با چشمهای غم زده بر طشت
یلداست آن شبی که کبودی را
از بازوان نیلی مادر
تا گونه سه ساله ببینی!
یلداست آن شبی که نباشی
یلدا شد
شاعر : نصیر مجاب
یلدا شد و ما توامان، هم میهمان هم میزبان
سر در هوای عاشقی، نی در زمین نی آسمان
آورده ام در دری ، از کابل و غور و هری
از بلخ و غزنی ، بادغیس از پنجشیر و بامیان
دارم سلام مولوی ، تقدیم سعدی می کنم
دارم پیام ناصر از یمگانم آن بام جهان
حال حکیم غزنه را، شعر سلیس حنظله
چون شور و حال شرشره ، یا بوی جوی مولیان
بودا به شوق جام جم ، استاده اما منتظر
حافظ خودش را یافته در جوزجان و بدخَشان
یارهم و بارهم و بال و وبال هم شویم
یار دبستانی من! ، یلدا شد و ما توامان
اردیبهشت آخرین
شاعر : رضا احسان پور
تا طی شود این فصل سرتاسر پر از دی...
اردیبهشت آخرین! کی میرسی؟ کی؟
پاییز عمرم رو به پایان است؛ برگرد!
یلدای دوری تو پس کی میشود طی؟
وقتی بیایی هر اناری جای خوناب
در دل فقط مِی دارد و مِی دارد و مِی!
تقویمها چشم انتظار جمعه هستند
کی میشود هی جمعه باشد؟... هی... پیاپی!
کی میشود باشی... بمانی... تا همیشه
کی میشود؟ کی میشود؟ کی میشود؟ کی؟
روضه یلدا
شاعر : زهرا آراسته نیا
شب بود و دنیایی خراب باده اش شد
از خون بابا گُـل گُـلی سجّاده اش شد
یلدا اناری می شود با روضه ای که
نـــذر ضریـــح بی پناه افتــاده اش شد
دیگری را بفریب ای دنیا
شاعر : امیر سیاهپوش
من در این دار غریب ای دنیا!
از توام چیست نصیب ای دنیا؟
می ربایی دل و می برّی سر
داستانی است عجیب ای دنیا!
گاه در هیئت گل می آیی
گاه با صورت سیب ای دنیا!
بی غرورت نه تب نانم هست
نه نیازم به طبیب ای دنیا!
دور شو دور! از این آبادی
ما قریبیم و رقیب ای دنیا!
من به زلف تو نمی بندم دل
دیگری را بفریب ای دنیا!
گاهی گمــان نمـی کنـی و مـی شـود