شمع مزار - حبیب الله چایچیان

شمع مزار
شاعر : حبیب الله چایچیان
|
بار بگشایید، اینجا كربلاست |
|
|
آب و خاكش با دل و جان، آشناست | |
|
بر مشام جان رسد، بوی بهشت |
|
|
بهبه! از این تربت مینوسرشت | |
|
كربلا، قربانگه ذبح عظیم |
|
|
عرش رحمان را صراط مستقیم | |
|
گر خدا خواهی، برو این راه را |
|
|
كن زیارت، كوی ثارالله را | |
|
شد ز عاشورای او، یك اربعین |
|
|
قتلگاهش را به چشم دل ببین | |
|
گَرد غم افشانده بر سر، كهكشان |
|
|
اشك خون ریزد هنوز از آسمان | |
|
اختران سوزند چون شمع مزار |
|
|
مرغ شب مینالد اینجا زارزار | |
|
گویی از آن خیمههای نیمسوز |
|
|
خود صدای «العطش» آید هنوز | |
|
باشد از حسرت در اینجا یادها |
|
|
هان! به گوش دل شنو، فریادها | |
| در دل هر ذرّه، صدها مطلب است | |
|
نالهی سجّاد و اشك زینب است | |
| باید اینجا داشت گوش معنوی | |
|
تا مگر این گفتوگوها بشْنوی: | |
|
عمّهجان! اینجا حسین از پا فتاد |
|
|
چهره بر این تربت خونین نهاد | |
|
عمّهجان! این قتلگاه اكبر است |
|
|
جای پای حیدر و پیغمبر است | |
| عمّهجان! قاسم در اینجا شد شهید | |
|
تیر بر قلب حسین اینجا رسید | |
|
عمّهجان! عبّاس اینجا داد دست |
|
|
وز غمش، پشت پدر اینجا شكست | |
|
اصغر لبتشنه اینجا، عمّهجان! |
|
|
شد ز تیر حرمله، خونیندهان | |
|
از برای غارت یك گوشوار |
|
|
شد در اینجا، كودكی نیلیعذار | |
|
تا قیامت، كربلا ماتمسراست |
|
|
حضرت مهدی، «حسان»! صاحبعزاست |
گاهی گمــان نمـی کنـی و مـی شـود