چند باران پیش

شاعر : قادر طراوت پور

میان زمزمه ها عطر صبحدم بودیم
نماز نافله ای رو به آن حرم بودیم

چقدر مثل ملائک به اوج میرفتیم
چقدر مثل شبِ قدر، محترم بودیم

ریا نبود، دعا بود و هم زبانی بود
عدد نبود، عطش بود و یک رقم بودیم

کسی به فکر نشستن نبود، میدان بود
و در برابر کاری که هم قسم بودیم

شلمچه! یاد نداری مگر در آن آتش
پُر از ترانه‌ی سرخِ «من آمدم» بودیم ؟

همیشه در نظرم هست چند باران پیش
دقیق مثل همین لحظه پیش هم بودیم