سوز دل

شاعر : دادا بیلوردی

وقتـــی کـه زخـم سوز درون بـاد مــی کند
درد نـگاه داغ مـــــــــرا حـاد مـــی کنـد

گـاهی لبم در آتش تب خیـــس مـی شود
دل را بـه بـوسه هـای تـو معتـاد می کنــد

اکنـون فشار عـــشق و تب حـلقْ گیــر من
دانـــی چـقدر حـوصلـه بـربـاد مـــــی کنـد؟!

گــویـا کسی به سینه ی من تکیه داده است
حــالم بیـان بـه زاری و فــــــریـاد مــی کند

بـاری دلـم چـو قـافیـه ی شـعـر چشمهات
پیش از ردیف زلـــزلـه ایــجاد مــــــی کنـد

بیــماری جـنون که به هــذیان نمی رسد…
عــالم ســرم بـه جـان تـو فــریاد می کند

ایـنـها بـُـوَد عـــوارضــی از آه ســــوزنـاک
وقـتــــــی حــرارت از جـگــــر آزاد می کند

بـایــد بـه شــهر خـوب جـمالت سفر کنم
قـطـعاً تـــو هستـی آنکه مرا شاد می کند

دیـوانـه می شـود بــه خـدا هـر که مثل من
در ایـن زمان ِ خستــــه تـو را یاد می کند

کی دست من به دست تو خواهد رسید پس ؟!
آن آتـشـی کـه دست تـو ایـجاد می کند

مــی سوزد هــرچـه مـانـع وصل دو آرزوست
ایـنـگـونـه عـــشق بــر دادا امداد می کند

آری غــزل بـه کـوی تو چون پرسه می زند
بـا واژه هـای ســرزده بـیـــــداد مـــی کنــد