حدیث غم

شاعر : رضا ابراهیمی

حدیث عشق و مستی باکه گویم
مسیرم گم شد ه ویرانه رویم

زمین ازخون عاشق لاله زارست
همی آغشته درخون موبه مویم

بسی امروز وفردا وعده داده
همین زودی زجان عهدش بشویم

نبینم غیراو در وهم و طالع
نشسته هرکجایی روبه رویم

تبی آتش زده جان ودلم را
بسوزم باردیگر نو برویم

خمیدم زیربار زندگانی
قدیمم تاکنون این شیوه خویم

شبیه مردگان تخته فولاد
اسیر خاکم و خاک سبویم

معلم درس غم درمکتبم داد
مریزا مرحبا هم نام اویم

بلایی !!مبتلای ابتلایم
نرفته آب خوش پایین گلویم

نشد پایین رود آب از گلویم
نَمی پایین نشد خوش از گلویم

بلایی مبتلایم در ره عشق
چه گویم باکه گویم ازچه گویم

درین ره مردباران قطر”‘قطره
ازاین دریای بی ساحل نگویم