بهانه زنده بودن

شاعر : مسعود مسجدی

بهــــــــــانه بــــوده ای ای، بهـــــــــانه ی رسیـــــــدن
بـــــــرای زنده بــــودن، ز جــــان نفس کشیدن

همــــان بهــــانه هستی، که غُصه از دلـــم بُرد
تـَـرنّــــــــــم صـــدایت، تـــــــرانه ای شنیـــدن

تمــــام فکــــــر من شد،غم از فـراق و دوریت
دلــم شده پر از خــــون، از این غـــــــم ندیدن

اگرچــــه دوری از من، به قلب من تو نزدیک
اگــــر نباشی از غـــــم، به گوشه ای خـــزیدن

توئی تو بـــــاورم چون، تــوئی دلیل مــــاندن
مثــــــال صبــح روشن، به قلب مــن دمیــــدن

بــــــرای دیـــدنت مــن، از ایـن قفس گــــذشتم
قفس شکسته این جـــان، به شوق تـــــو پریـدن

شدم مثـــــــال مجنـــون، کـــه عاشقم به لیـــلی
بـــــرای با تــــــو بودن، دل از همه بُریــــــدن

همیشــــه در هــــوایـت، دلـــــم ترانه خــــوانَد
از آسمــــــــان چشـمت، غــــــزل ستاره چیدن

بــه چشـــــم دل فقط او، دراین نظربمانده است
نه یک نظــر به دل شد، نه در پی اش دویـــدن

ز چشم تـــو ســـــرودم، غـــزل غـــــزل ترانه
فقــــط تـــــو می توانی، تــــــــرانه آفــــــریدن

بــگو بـه عشق او دل، نشسته است ساعی
نگـــــــاه خیــره اش را، ز جان و دل خــریدن