آگهی فوت

شاعر : مسعود مسجدی

با دیــــــدن آن آگــــــــهیِ فــوت به دیــــــوار
اندیشه کنــــم کـــی بـــــــرسد نوبت دیـــــــدار

تا کــــــی بکشم حسرت رفتن ز جهـــــــان را
تا کــــــی ببرم بر دل خود جور زمــــــــان را

کی می رسد آن روز، رها گشته، شوم پاک؟
تا جان برود از تن و این تــــن بشود خـاک؟

عمـــــــری است که دنبال حقیقت وجــودم
شاید که بفهمم هــــدف از بــــــود و نبودم

همواره در این فکر شود روز به شب طی
بــــــربندم از این قافله رخت ابــــدی کــی؟

روزی کــــــــه رسد نوبت دیدار من و یار
بر سینه نمــایـــــان شده گنجیــــنه ی اسرار

وقتی که گشاید به عیــان روی، همــــان دم
با هر نظرش تاب ز دل برده ز جـــــان غم

با یاد کمـــان ابرویِ او هر شب و هر روز
جـــــــان در طلبِ دیدن او نالد از این سوز

سهمی که ندارم من از این عالم فــــــــانی
در حسرت دیــــدارم و آن سرِّ نهــــــــانی

زنجیر شده جــــــان و دلم نیست دمی شاد
زنـــــدان تنم را شکـــــــــــنم تا شوم آزاد

این بار گنـــــاهــــان که مرا دور ز او کرد
بر دیـــــده من اشک بیاورد و به جان درد

با دیده دل گـِـــریَمُ و این سر بنهـــــــــادم
بر درگهِ او تا که روا کــــرده مـــــــــرادم

بر سنگ مـــــــزارم مگــــــــذارید نشانی
خواهـــم روم از خاطر هر پیر و جــــوانی

بـــــا رفتن من آگهیِ فوت مـــــــرا بــــــاد
بـــا خود ببرد از دل و از دیده و از یــــــاد

بربند تو ساعی و ببــر کـــوله ی بــــــارت
هنـــــــگام سفر آمــــــده و دیــدن یــــارت