جور ایام

شاعر : همایون ایماق

بـر بـاد رفـت، شوروش و انبساطِ جـوانی ام
ای روزگـار، به دام مرگ آخر می کشانی ام

در ریشه هـایت ای درخـت سبـز و گلابی ام
مـنبعد چــو پــاییز ز خــویش مـی تـکانی ام

جورِ ایــام درگـیرِ خـود نــمود و نـدانم چرا؟
لیک عنفوان طـی شــد و حـال آن چنانی ام

روزگـار حـمله هـا بـسی نـمود بــا کـینه ای
چو در دیـگ پیریی ایــام، شکسته بریانی ام

تا کـی بمانم در امـید عشق بازی هاــی خود
دریغا که شکست شاخۀ چـشمک چـرانی ام

طـفلِ بـودم، طـفلکِ ســر مـست و بـا وقـار
پـیری شــدم کــه هـیچ مـپرس زنده گانی ام

بی ثـمر فـکرم بـه راهِ نـوبهاران اسـت ولی
ایـن سـرشتم دیـده است، عجز و ناتوانی ام

مـویم ســفید شـــد و کــیشِ ایـــام ســزاست
مأمـول کـی تـوان داشــت، ایام پهلوانی ام

آشکارا گـوی همایون بـا رعیت ایـن سخن:
هر نـفس بـیچاره ام و هـر کجا بـحرانی ام