گذر عمر

شاعر : رضا کریمی

ای رضا عمر چو تیری که رها شد ز کمان      می رود همچو شهابی به فراسوی زمان

هرکه غافل شود از سرعت عمرش شود او     طعمه ای بهر هیولای جوان خوار جهان

پیر را کثرت آمال زمین گیر کند                  کی ز فرسودن جسمش بشود پیر، جوان؟

آنکه خواهد همه ی عمر جوان زیست کند         دل نبندد به جهان تا نشود دل نگران

مال دنیاست چو بار تو به دوران حیات               روز رفتن غم دنیاست به تو بار گران

هرکه دارد به دلش مهر جهان می میرد            تا ابد زنده بود هرکه رها گشت، بِدان

آنچه را خواستی و در پی آن گام زدی            سرنوشتی است برای تو همانند همان

نیک با نیک روان، همدم و همراه شود          بد شود هم نفس و هم سخن خیلِ بَدان

آدمی هیچ ندارد چو به دنیا آید                         گاه رفتن نبود در کف او هیچ از آن

بگذر از بیش و کم چرخش ایّام رضا          این جهان است فقط بهر دو روزی گذران