بام شب کوتاه است

ستاره گان با دیده گان دریده

به بُهت نقره ای کوه خیره می شوند

و نو عروس مهتاب

با نخوت و تکبر به حجلة شب می خرامد.

نسیم گرمی

گونه های لادن

را غرق بوسه می سازد،

سروهای فراز در نقره فام آسمان

زیر قدم ماه

سر به تواضع فرو می آرند،

مادر خورشید

در بستر غرب

خواب آفتاب گردان می بیند

و عشق

پرسه زنان در کوچه ها

در جستجوی

دلی بی درد است.